اَلْمَرَمَّةُ [el-meremmet] (fethateynle ve mîm-i ahîrin teşdîdiyle) Islâh etmek; tekûlu: رَمَمْتُ الشَّيْءَ أَرُمُّهُ رَمًّا وَمَرَمَّةً مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ وَالثَّانِي إِذَا أَصْلَحْتَهُ Ve bir kimsenin hâlini ıslâh etmeğe dahi derler; yukâlu: قَدْ رَمَّ شَانَهُ إِذَا أَصْلَحَهَا Ve رَمٌّ [remm] Yemek ma’nâsına da gelir, ekl gibi; yukâlu: رَمَّهُ إِذَا أَكَلَهُ Ve fi’l-hadîsi: “اَلْبَقَرُ تَرُمُّ مِنْ كُلِّ شَجَرٍ” أَيْ تَأْكُلُ Ve fî hadîsi 'Urve b. ez-Zubeyr “كُنَّا أَهْلَ ثُمِّهِ وَرُمِّهِ حَتَّى اسْتَوَى عَلَى عُمُمِهِ” Ebû 'Ubeyd eyitti: Ehl-i hadîs olanlar ثَمٌّ [semm]i ve رَمٌّ [remm]i zammla rivâyet kılmışlardır lâkin vech ثَمِّهِ ve رَمِّهِ dir fethle dedi ki ثَمٌّ [semm] ıslâh etmeğe ve رَمٌّ [remm] ekl etmeğe derler. Ve عُمُمٌ ['umumm] zammeteynle cesed ma’nâsınadır, ya’nî hattâ büyüyüp cesedi kemâlin buldu. Ve مَرَمَّةٌ [meremmet] Davar dudağına dahi der[ler] 'alâ-mâ se-yecî’u inşâallâhu ta’âlâ.