اَلرَّبَّانِيُّ [er-rabbâniyy] (râ’nın fethi ve bâ’nın teşdîdiyle) Müte’ellih ve müte’abbid ve 'ârif-billâh olan adama denir. قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَنَفِيَّةِ لَمَّا مَاتَ عَبْدُ اللهِ بْنُ عَبَّاسٍ اَلْيَوْمَ مَاتَ رَبَّانِيُّ هَذِهِ اْلأُمَّةِ وَهُوَ الْمُتَأَلِّهُ الْمُتَعَبِّدُ الْعَارِفُ بِاللهِ عَزَّ وَجَلَّ Ve رَبَّانِيٌّ [Rabbâniyy] Ba’lebek kasabasında meşâyıh-ı sûfiyyeden Muhammed b. Ebi’l-‘Alâ’ lakabıdır. Ve رَبَّانِيٌّ [rabbâniyy] Habr ya’nî 'âlim ve dânâ kimseye ıtlâk olunur. Ma’lûm ola ki lafz-ı mezbûre رَبَّانٌ [rabbân] lafzına mensûbdur ki fa’lân vezninde sıfattır. Fa’lân vezni ekserî meksûru’l-'ayn olan فَعِلَ [fa’ile] bünyesinden masûg olur, عَطْشَانُ ['atşân] ve سَكْرَانُ [sekrân] gibi. Ve ba’zen meftûhu’l-'ayn olan فَعَلَ[fa’ale] bünyesinden binâ olunur, نَعْسَانُ [na’sân] gibi. Mâ-nahnu fîhi şıkk-ı sânîdendir. Ve 'inde’l-ba’z رَبَّانِيٌّ [rabbâniyy], رَبٌّ [Rabb]a mensûb demektir, إِلَهِيٌّ [ilâhiyy] gibi. Elif ve nûn’u لِحْيَانِيٌّ [Lihyâniyy] ve شَعْرَانِيٌّ [Şa’râniyy] kabîlindendir ki tagyîr-i neseb içindir, mübâlagayı mutazammındır; 'alâ-kavlin رَبَّانِيٌّ [rabbânyyi] kelimesi lafz-ı Süryânîdir.

اَلرَّبَّانِيُّ [er-rabbâniyy] (râ’nın fethi ve bâ’nın ve yâ’nın teşdîdiyle) 'Âbid ve 'ârif billâh olan kimse. Kâlallâhu subhânehu ve ta’âlâ: ﴿كُونُوا رَبَّانِيِّنَ﴾ (آل عمران 79)