اَلْمُسَمَّعُ [el-musemma’] (مُعَظَّمٌ [mu’azzam] vezninde) Bukağılanmış adama denir; مُقَيَّدٌ [mukayyed] ma’nâsınadır; yukâlu: أَتَى بِهِ مُسَمَّعًا أَيْ مُقَيَّدًا مُسَوْجَرًا Burada tâ-yı fevkâniyye ile مُسْتَوْجَرًا nüshaları galattır, sahîh olan مُسَوْجَرٌ olmaktır ki سَوْجَرَ bâbındandır, سَاجُورٌ [sâcûr] ile meşdûd demektir. Ve مُسَوْجَرٌ [musevcer] erkân-ı ta’rîften değildir, gâlibâ işbu كَتَبَ الْحَجَّاجُ إِلَى بَعْضِ عُمَّالِهِ اِبْعَثْ إِلَيَّ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ مُسَمَّعًا مُزَمَّرًا kelâmı مُقَيَّدًا مُسَوْجَرًا 'ibâretiyle me’hazlarda müfesser olmakla mü’ellifin zihninde karâr-gîr olduğundan onu dahi sebk-i zihn vechiyle sebt eylemiştir, zîrâ زَمَّارُهُ سَاجُورُهُ denmekle مُزَمَّرٌ [muzemmer] مُسَوْجَرٌ [musevcer] demek olur, hattâ Nihâye’de kelâm-ı mezbûr zeylinde işbu beyt dahi muharredir: “وَلِي مُسْمِعَانِ وَزَمَّارَةٌ || وَظِلٌّ مَدِيدٌ وَحِصْنٌ أمقٌ”