اَلْمَشْنُ [el-meşn] (mîm’in fethi ve şîn-i mu’cemenin sükûnuyla) Kamçı ile vurmak مَسْنٌ [mesn] ma’nâsınadır; yukâlu: مَشَنَ مَشْنًا مِنَ الْبَابِ الثَّانِي بِمَعْنَى مَسَنَهُ أَيْ ضَرَبَهُ بِالسَّوْطِ Ve tırmalamak manâsınadır; yukâlu: مَشَنَ وَجْهَهُ إِذَا خَدَشَهُ Ve cimâ’ eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: مَشَنَ الْمَرْأَةَ إِذَا جَامَعَهَا Ve huşûnetli nesne ile el silmek ma’nâsınadır; yukâlu: مَشَنَ يَدَهُ إِذَا مَسَحَهَا بِخَشِنٍ Ve kılıçla çalıp içeriye işletmeyip hemân deriyi sıyırmak ma’nâsınadır; yukâlu: مَشَنَ فُلَانًا بِالسَّيْفِ إِذَا ضَرَبَهُ بِهِ ضَرْبًا قَدْ قَشَرَ جِلْدَهُ Ve cüz’î nesne el vermek ma’nâsınadır ki deriyi sıyırmak ma’nâsından me’hûzdur, ke-mâ se-yuzkeru. Ve memede olan sütü hep sağmak ma’nâsınadır; yukâlu: مَشَنَ النَّاقَةَ إِذَا حَلَبَ مَا فِي ضَرْعِهَا