sıf. ar. s. Meçhule. [cehl’den imf.] 1. Bilinmeyen, nâ-malûm, gayr-i maruf, keşf olunmamış: ne olduğu meçhûldür; ezmine-i kadîmede küre-i arzın kısm-ı a‘zamı meçhûl idi: Afrika’nın aktâr-ı meçhûlesi. 2. ed. [sarfta] fâili zikr olunmayıp, mef‘ûlü “nâib-i fâ‘il” nâmıyla yerine kâim olan fiil ki, malûm mukâbili olup, başlıca ef‘âl-i müteaddiyeden gelir: “mektup yazıldı, kapı açıldı” gibi; Türkçede ef‘âl-i lâzımenin de bir nevi meçhûlü vardır: “gidilmek”, “gelinmek” gibi ki fâ‘ilden müstağnîdir.