yahut منطار. i. [r. mαυιτάρι. yu. aμαυίτησ] 1. Tabîî yerden çıkan veya karanlık ve rutûbetli yerde yetiştirilen ve tuzla tavada pişmiş ve etlisi yenen maruf me’kûl nebât, kem’e. Envâı çoktur: ak, kızıl mantar, kuzugöbeği mantarı, keçi mantarı = içi tuzla dolu bir küçük topcuk ki çayırlarda olur. 2. Bir cins meşe ağacı kabuğundan çıkan yumuşak bir madde ki şişe ve fıçı vesâire tıpası yapılır ve batmamak için balık ağının köşelerine ve bu gibi şeylere takılır. 3. Ale’l-ıtlâk tıpa: mantarını attı.

s. See مانطار (So for derivatives.).

Gıra bak.