اَلْمَغْدُ [el-magd] (mîm’in fethi ve gayn-ı mu’cemenin sükûnuyla) Yavru anasını emmek ma’nâsınadır; yukâlu: مَغَدَ الْفَصِيلُ أُمَّهُ مَغْدًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ إِذَا رَضَعَهَا Ve bir nesneyi ağızda sormak ma’nâsınadır; yukâlu: مَغَدَ الشَّيْءَ إِذَا مَصَّهُ Ve مَغْدٌ [magd] ve مَغَدٌ [magad] (fethateynle) Beden semirip lahm ve şahm ile dolmak ma’nâsınadır; yukâlu: مَغَدَ الْبَدَنُ مَغْدًا وَمَغَدًا إِذَا سَمِنَ وَامْتَلَأَ Ve mizâca muvâfık gıdâ ve ma’îşet vücûdu âb u tâb u tarâvetle ter ü tâze kılmak ma’nâsınadır; yukâlu: مَغَدَ بَدَنَهُ الْعَيْشُ إِذَا غَذَاهُ وَنَعَّمَهُ Ve nebât ve sâ’ir nesne boylanıp yâl ü bâl sâhibi olmak ma’nâsınadır; yukâlu: مَغَدَ النَّبَاتُ وَغَيْرُهُ إِذَا طَالَ Ve hoş dirlikte neşv ü nemâ ile zevk ve safâda olmak ma’nâsınadır; yukâlu: مَغَدَ الرَّجُلُ فِي نَاعِمِ عَيْشٍ إِذَا عَاشَ وَتَنَعَّمَ Ve cimâ’ eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: مَغَدَ جَارِيَتَهُ إِذَا جَامَعَهَا Ve مَغْدٌ [magd] Ter ü tâze ve nâzük şey’e ıtlâk olunur; yukâlu: عَيْشٌ وَشَبَابٌ وَغُصْنٌ مَغْدٌ أَيْ نَاعِمٌ Ve etine dolu sımsıkı tıknaz deveye denir; yukâlu: بَعِيرٌ مَغْدٌ أَيْ تَارٌّ لَحِيمٌ Ve mutlakan iri ve uzun şey’e denir. Ve at kısmının alnında vâki’ gurre mevzi’inin kıllarını yerine beyâz kıl bitmek için yolmak ma’nâsınadır; yukâlu: مَغَدَ مَوْضِعَ الْغُرَّةِ مِنَ الْفَرَسِ إِذَا انْتَتَفَهُ حَتَّى تَشْمَطَ Ve مَغْدٌ [magd] تُنْضُبٌ [tundub] nâm şecerin yemişi ismidir. Ve büyük kovaya denir. Ve لُفَّاحٌ [luffâh] dedikleri nebâtın ismidir ki mâddesinde beyân olundu. Ve bâdincâna denir; bunda fethateynle de câ’izdir. Ve hıyâra şebîh bir meyve adıdır.

اَلْمَغْدُ [el-magd] (mîm’in fethi ve gayn’ın sükûnuyla) Atın alnında bir şiştir ki kılı yolunup beyâz bitsin diye ederler, zîrâ kıl yolunsa beyâz biter. Ve مَغْدٌ [magd] Tâze ve ter olan nesneye dahi derler. Ve مَغْدٌ [magd] Gıdâlandırmağa dahi derler; yukâlu: مَغَدَ الرَّجُلَ عَيْشٌ نَاعِمٌ يَمْغَدُهُ مَغْدًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ إِذَا غَذَاهُ عَيْشٌ نَاعِمٌ İbnu’l-A’râbî dahi buna zâhib oldu. Ve Ferrâ eyitti: مَغَدَ فِي عَيْشٍ نَاعِمٍ يَمْغَدُ مَغْدًا derler. Ve مَغْدٌ [magd] Emmeğe dahi derler; yukâlu: مَغَدَتِ السَّخْلَةُ أُمَّهَا تَمْغَدُهَا مَغْدًا أَيْ رَضِعَتْهَا yukâlu: وَجَدْتُ صَرَبَةً فَمَغَدْتُ جَوْفَهَا أَيْ مَصِصْتُهُ Ve صَرَبَةٌ [sarebae] sâd-ı mühmele ve râ-i mühmelenin fethiyle ve âhirinde bâ-i muvahhade ile kırmızı zamka derler ki طَلْحٌ [talh] ağacında hâsıl olur gûyâ ki pekmez gibi olur. Ve gâh olur صَرَبَةٌ [sarabet]te مَغْدٌ [magd] derler. Ve سِدْرَةٌ [sidret] ağacının zamkına dahi مَغْدٌ [magd] derler.