sıf. ar. s. müşârun-ileyhâ. t. Müşârun-ileyhimâ. Cm: müşârun-ileyhim. 1. Kendisine işâret olunan, işâretle gösterilen. 2. in. Zikri sebk eden, bâlâda muharrer, mezkûr. [inşâ lisânında büyük rütbeyi hâiz zevât hakkında müsta‘mel olup, mûmâ-ileyh daha dûn rütbede bulunanlar, merkûm de büsbütün rütbesiz olanlar hakkında kullanılır:] paşâyı müşârun-ileyh, hânım-ı müşârun-ileyhâ; müşâr ve mûmâ-ileyhim = muhtelif rütbelerde bulunanlar hakkında.

(fem. مشار الیها) To whom or to which indication has been made; the above-mentioned (said of personages of highest distinction).