اَلْمَاءُ [el-mâ’] (‘alâ-vezni اَلْحَال [el-hâl]) Savâb ma’nâsına, âhirinde olan hemze hâ’dan mübeddeldir, aslı مَوَهٌ [meveh]tir, fethateynle, zîrâ cem’-i kılletinde اَلْأَمْوَاهُ [el-emvâh] derler hemzenin fethiyle ve cem’-i kesretinde اَلْمِيَاهُ [el-miyâh] derler mîm’in kesriyle, mislu: جَمَل [cemel] ve جِمَال [cimâl]. Ve bundan zâ’il olan hâ’dır, zîrâ tasgîrinde اَلْمُوَيْه [el-muveyh] dersin mîm’in zammı ve vâv’ın fethiyle. Bu zikr olunan Cevherî takrîridir, lâkin hafî değildir ki eger hâ’nın zâ’il olmasından murâd sâkıt olmak ise o kelâma muhâlif olur, zîrâ o kelâmında hâ hemzeye tebdîl olunmuştur demiştir. Ve eger murâd sûretâ zâ’il olup harf-i âhara mübeddel olmak ise مَاءٌ [mâ’]ın tasgîri مُوَيْهٌ [muveyh] gelmesi delîl-i evvelin zımnında derc olunup مَاءٌ [mâ’]ın aslı مَوْهٌ tir, zîrâ cem’i أَمْوَاهٌ [emvâh] ve tasgîri مُوَيْهٌ [muveyh]tir demek gerek idi.