اَلْقُلْعُ [el-kul’] (kâf’ın zammıyla) Yürümek husûsunda kavî olan kişiye denir; yukâlu: رَجُلٌ قُلْعٌ أَيِ الْقَوِيُّ الْمَشْيِ Ve ayağı yerden ziyâdece kaldırarak yürümeğe denir; ve minhu fî sifatihi 'aleyhi’s-salâtu ve’s-selâm: “إِذَا زَالَ زَالَ قُلْعًا” رُوِيَ بِالضَّمِّ وَبِالتَّحْرِيكِ وَكَكَتِفٍ أَيْ إِذَا مَشَى كَانَ يَرْفَعُ رِجْلَيْهِ مِنَ الْأَرْضِ رَفْعًا بَائِنًا لاَ كَمَنْ يَمْشِي إِخْتِيَالاً وَتَنَعُّمًا Ya’nî “Fahr-i enâm ‘aleyhi’s-selâm hazretleri ayaklarını yerden gereği gibi yukarı kaldırarak meşy ederler idi ki kuvvetli kaldırıp ve kuvvetli vaz’ ederler idi.” Ashâb-ı nâz u nahvetin hatveleri mütekârib ayaklarını sürüyerek yürüdükleri gibi yürümezler idi. Ve bunda كَتِفٌ [ketif] veznindeki rivâyete göre vasf olur.