(“ku” uzun okunur. a. i.) : hek. tuzlu balgam.

اَلْقُبَاعُ [el-kubâ’] (غُرَابٌ [gurâb] vezninde) Ahmak adama denir; yukâlu: هُوَ قُبَاعٌ أَيْ أَحْمَقُ Ve bir nev’ büyük kîleye denir. Ve قُبَاعٌ [kubâ’] Vâlî-i Basra olan hâris b. ‘Abdullâh nâm kimsenin lakabıdır, zîrâ ibtidâ Basra halkına mikyâl-i merkûmu ittihâz eden mezbûrdur, ‘alâ-kavlin vâlî olduğu esnâda ehl-i Basra merkûm huzûruna bir büyük kîle getirdiklerinde “إِنَّ مِكْيَالَكُمْ هَذَا لَقُبَاعٌ” demekle mülakkab oldu. Ve kubâ’ b. dabbe ricâl-i Câhiliyye’dendir; be-gâyet ahmak idi, hattâ hamâkatte darb-ı meseldir. Ve قُبَاعٌ [kubâ’] Büyük fercli 'avrete ıtlâk olunur ki kirpi gibi zekerleri içine cezb ettiği için; yukâlu: هِيَ قُبَاعٌ أَيْ وَاسِعَةٌ Ve kirpiye denir.

قُبَاءُ [kubâ’] (kâf’ın zammı ve elifin meddiyle) hicâz’da bir mevzi’in ismidir; gâh tezkîr ve gâh te’nîs olunur.

اَلْقُبَاعُ [el-kubâ’] (kâf’ın zammı ile) Şol kîledir ki ziyâde büyük ola, مِكْيَالٌ ضَخْمٌ ma’nâsına. Ve قُبَاعٌ [kubâ’] hâris b. 'Abdullâh’ın lakabıdır ki vâlî-i Basra’dır.