اَلْقِطْعُ [el-kit’] (kâf’ın kesriyle) Bu dahi ağaçtan kesilmiş dala ve çubuğa denir. Ve küçük ve yassıca temrene denir; cem’i أَقْطُعٌ [aktu’]dur, أَفْلُسٌ [eflus] gibi ve أَقْطَاعٌ [aktâ’]dır ve قِطَاعٌ [kitâ’]dır kâf’ın kesriyle; yukâlu: رَمَاهُ بِقِطْعٍ أَيْ بِنَصْلٍ صَغِيرٍ عَرِيضٍ Ve gece âhirinde olan zulmete, ‘alâ-kavlin geceden bir bölüğe yâhûd gecenin evvelinden sülüsüne kadara denir; yukâlu: سَارُوا بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ وَهِيَ ظُلْمَةُ آخِرِ اللَّيْلِ أَوِ الْقِطْعَةُ مِنْهُ أَوْ مِنْ أَوَّلِهِ إِلَى ثُلُثِهِ Ve kötü ve kemter oka ıtlâk olunur. Ve döşemeye denir, بِسَاطٌ [bisât] ma’nâsına; ‘alâ-kavlin yüz yastığına yâhûd râkibin altına yaydığı cecim ve kalîçe makûlesine denir ki devenin küreklerine kadar gelip üzerlerini örtüp bürür; cem’i قُطُوعٌ [kutû’]dur kâf’ın zammıyla ve أَقْطَاعٌ [aktâ’]dır. Ve قِطْعٌ [kit’] مَقْطُوعٌ [maktû’] ma’nâsına gelir ki kesilmiş biçilmiş sevbe vasf olur; cem’i أَقْطَاعٌ [aktâ’]dır; yukâlu: ثَوْبٌ قِطْعٌ أَيْ مَقْطُوعٌ ve yukâlu: ثَوْبٌ أَقْطَاعٌ مِثْلَ hثَوْبٌ أَخْلاَقٌh

اَلْقِطْعُ [el-kit’] (kâf’ın kesri ve tâ’nın sükûnuyla) Gece âhirinde olan zulmet; ve minhu kavluhu ta’âlâ: ﴿فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِنَ الَّيْلِ﴾ (هود 81، الحجر 65) قَالَ الْأَخْفَشُ بِسَوَادٍ مِنَ اللَّيْلِ Ve قِطْعٌ [kit’] Şol bir ibrişîm nihâleye derler ki deveye binen kimse altına döşedikte devenin ketiflerin örter. Ve قِطْعٌ [kit’] Kezâlik şol ok temrenine derler ki enli ve kısa ola.