اَلْكِلْعُ [el-kil’] (kâf’ın kesriyle) Mâlını iyice gözetip hoş takayyüd ve tîmâr eden adama denir; yukâlu: هُوَ كِلْعُ مَالٍ أَيْ إِزَاؤُهُ Ve bed-kıyâfet ve zişt-hey’et olan le’îm ve fürû-mâyeye denir; cem’i كِلَعَةٌ [kile’at]tır, عِنَبَةٌ ['inebet] vezninde; yukâlu: رَجُلٌ كِلْعٌ أَيِ الْجَافِي الْهَيْئَةِ اللَّئِيمُ

اَلْقِلْعُ [el-kil’] (kâf’ın kesriyle) ve اَلْقَلِعُ [el-kali’] (كَتِفٌ [ketif] vezninde) ve اَلْقُلْعَةُ [el-kul’at] (طُرْفَةٌ [turfet] vezninde) ve اَلْقُلَعَةُ [el-kule’at] (هُمَزَةٌ [humezet] vezninde) ve اَلْقُلَّعَةُ [el-kulle’at] (قُبَّرَةٌ [kubberet] vezninde) ve اَلْقَلاَّعُ [el-kallâ’] (شَدَّادٌ [şeddâd] vezninde) Götü eyerde durmayan râkibe ve ayağı yer tutmayan güreşçiye ve söz anlamayan belîde ve künd-zihn adama denir. Ve قِلْعٌ [kil’] (kâf’ın kesriyle) Gemi yelkenine denir, شِرَاعٌ [şirâ’] ma’nâsına. Ve nîm-ten zıbına denir. Ve çobanların hırt mırt çantalarına denir; cem’i قِلَعَةٌ [kile’at]tır, عِنَبَةٌ ['inebet] vezninde.

اَلْقِلْعُ [el-kil’] (kâf’ın kesri ve lâm’ın sükûnuyla) Yelken, bâdbân ma’nâsına.