i. 1. Nesc edilmeyerek, yalnız döğmekle yapılmış kaba yün aba, tepilmiş yün, libd, nemed: keçe döşemek; keçeden çadır; ayaklarına keçe sarmış. Kar keçesi = erimemek için karı sardıkları keçe nev’i ki halı gibi kullanılır. 2. Ale’l-ıtlâk oda döşemesi üzerine yayılacak yün mensûc: Avrupa keçesi; yerli keçe; odaların keçelerini döşemek, kaldırmak. ≡ sıf. 1. Keçeden, yani döğülmüş yünden mamûl: keçe külâh, keçe yağmurluk. 2. mc. Uyuşuk, hissi kaybetmiş, çok çalışmadan ve taş toprak vesâire tutmaktan hışır hışır olmuş: ellerim keçe oldu. 3. Taranmamış, birbirine geçmiş: saçı keçe olmuş.