sıf. 1. Hafif olduğu halde hacmi büyük: kaba döşek, şilte; kaba denk, yük. 2. Şiş, tümsek: kaba et. 3. Terbiyesiz, sözü ve muâmelesi galîz, yontulmamış, zarâfeti olmayan: kaba adam. 4. Âdî, zarîf ve musanna’ veya ince ve nâzik olmayan, bayağı: kaba iş, kaba dikiş, kaba ekmek, işin kabası. 5. Terbiyeye mugâyir, terbiyesizce: kaba söz, kaba lisân.

sıf. 1. Hafif olduğu halde hacmi büyük: kaba döşek, şilte; kaba denk, yük. 2. Şiş, tümsek: kaba et. 3. Terbiyesiz, sözü ve muâmelesi galîz, yontulmamış, zarâfeti olmayan: kaba adam. 4. Âdî, zarîf ve musanna’ veya ince ve nâzik olmayan, bayağı: kaba iş, kaba dikiş, kaba ekmek, işin kabası. 5. Terbiyeye mugâyir, terbiyesizce: kaba söz, kaba lisân.

اَلْقَبَا [el-kabâ] (عَصَا ['asâ] vezninde) Bir nebât adıdır. Ve قَبَا [kabâ] Bir nesneyi eğip mukavves kılmak ma’nâsınadır; yukâlu: قَبَا الشَّيْءَ قَبًا إِذَا قَوَّسَهُ

a. See قبا, q. v.

a. 1. Spongy, porous, puffed up. 2. Fleecy, bushy, the hair of which is plentiful and puffy. 3. Coarse in texture. 4. Boorish, vulgar. 5. Ordinary; not choice; plain.