(a. i. ve s. küfr ve küfrân’dan. c. : kâfirûn, kefere, küffâr) : 1) hakkı tanımıyan, bilmiyen. 2) Allah’ın varlığına ve birliğine inanmıyan. 3) küfreden, küfredici. 4) iyilik bilmiyen, nankör.

sıf. ar. cm. Küffâr, kefere. [küfr, küfrân’dan if.] 1. Tanımayan, bilmeyen, gördüğü iyiliği unutan, iyilik bilmeyen, şâkir zıddı: kâfir-i nimet = nankör. 2. Ulûhiyyet ve vahdâniyyete inanmayan, Cenâb-ı Hakk’a şerîk katan veya Hak Sübhânehü ve Teâlâ’ya yakışmaz ef’âl ve sıfât-ı beşeriyye isnâd eden: o sözü söyleyen kâfir olur; küffâr-ı Kureyş’in sahâbeye ettikleri ezâ; kefere-i Hind’in itikâdât-ı bâtılası ≡ ih. Afrika-yı cenûbînin sâhil-i şarkîsinde yani Zengibar ve Sifâlatü’zzeheb’den Ümitburnu’na kadar sâkin olan akvâm-ı zenciyyeden bir kavme verilen isim olup, Zengibar Arapları tarafından mana-yı lugavîsiyle isti’mâl ve Avrupalılar tarafından Cafres sûretinde ism-i hâs telakkî olunmuştur.

a. & s. (fem. كافرە, pl. كافرون كفرە، كفار،) 1. A misbeliever, a disbeliever in God’s unity. 2. Who denies a benefit. 3. T. A wretch (used in vituperation).