iz. ar. [مدد meded’den ms. istif’âl] 1. Yardım isteme, birinin avn ü merhametine mürâcaat: kemâl-i tazarru’la lutf-ı subhânî’den istimdâd etti. 2. Düşmana karşı yardım için bir kumandandan veyahut müttefik bir devletten asker talebi: karşısındaki kuvvetin kesretini görünce istimdâda mecbur oldu.

اَلْإِسْتِمْدَادُ [el-istimdâd] مَدٌّ [medd] gibi bu dahi divitten mürekkeb almak ma’nâsınadır; yukâlu: اِسْتَمَدَّ الْكَاتِبُ مِنَ الدَّوَاةِ إِذَا أَخَذَ مِنْهَا الْمِدَادَ Ve bir adamdan meded ve 'inâyet istemek ma’nâsınadır; yukâlu: اِسْتَمَدُّوا الْأَمِيرَ إِذَا طَلَبُوا مِنْهُ الْمَدَدَ

اَلْإِسْتِمْدَادُ [el-istimdâd] Meded taleb etmek.