اَلْحَدْوُ [el-hadv] (hâ’nın fethi ve dâl’ın sükûnuyla) ve اَلْحُدَاءُ [el-hudâ’] (غُرَابٌ [gurâb] vezninde) ve اَلْحِدَاءُ [el-hidâ’] (كِتَابٌ [kitâb] vezninde) Deveyi zecr ile sürmek ma’nâsınadır; yukâlu: حَدَا الْإِبِلَ وَبِهَا حَدْوًا وَحُدَاءً وَحِدَاءً إِذَا زَجَرَهَا وَسَاقَهَا Şârih der ki bu mâdde deveyi nagme ve terâne ile teşvîk ederek sürmeğe mahsûstur. Mütercim der ki vâkı’â cemî’-i ümmehâtta bu resme mersûmdur. Bu sûrette mü’ellifin إِذَا رَجَزَهَا kavli evveli râ-i mühmele ve âhiri zâ-yı mu’ceme olur ki takdîm-i mu’ceme ile tahrîf-i nüssâhtan olur yâhûd زَجْرٌ [zecr] صَوْتٌ [savt] ma’nâsına olur. Ve ma’nâ-yı mezkûrda حَدَا lafzının aslı ve menşe’i “د،ي،ي” mâddesinde mersûmdur. Ve حَدْوٌ [hadv] Tâbi’ olmak ma’nâsınadır; yukâlu: حَدَا اللَّيْلُ النَّهَارَ أَيْ تَبِعَهُ