اَلْخِلُّ [el-hill] ve اَلْخِلَّةُ [el-hillet] (hâ’ların kesriyle) Samîmî ez-dil ü cân dostluğa denir; yukâlu: إِنَّهُ لَكَرِيمُ الْخِلِّ وَالْخِلَّةِ أَيِ الْمُصَادَقَةِ وَالْإِخَاءِ Ve خِلٌّ [hill] (kezâlik hâ’nın kesriyle ve zammıyla) Sadîk-i muhtassa denir ki bir adamın samîmî yârıdır. Ve 'inde’l-ba’z وُدٌّ [vudd] kelimesine mukârin olmadıkça zamm-ı hâ’yla خُلٌّ ıtlâk olunmaz. Cem’i أَخْلَالٌ [ahlâl] gelir; tekûlu: كَانَ فُلَانٌ لِي وُدًّا وَخُلًّا وَهُوَ بِالْكَسْرِ وَالضَّمِّ أَيْ صَدِيقًا مُخْتَصًّا أَوْ لَا يُضَمُّ إِلَّا مَعَ وُدٍّ

اَلْخِلَّةُ [el-hillet] (hâ’nın kesriyle) Şol gılâfa derler ki altınla yâ gayrı nesne ile münakkaş olan kılıç kınların onun içine korlar hıfz etsin diye. Ve خِلَّةٌ [hillet] Kezâlik şol kayışlardır ki yayın başın onunla hıfz ederler. Ve خِلَّةٌ [hillet] Şol ta’âma derler ki diş arasında kalır. Ve خِلَّةٌ [hillet] Dosta dahi derler, sadîk ma’nâsına.