اَلْهَرِيتُ [el-herît] (أَمِيرٌ [emîr] vezninde) Bol ve vâsi’ nesneye denir. Sâ’ir ümmehâtta وَاسِعُ الشِّدْقَيْنِ [vâsi’u’ş-şidkayn] ‘unvânıyla mersûm olmakla avurtları bol ve büyük kimse demek olur. Zâhiren nüshalardan sâkıttır. Hattâ Nihâye’de ve fî hadîsi Recâ’ b. hayve: “لا تُحَدِّثْنَا عَنْ مُتَهَارِتٍ” أي مُتَشَدِّقٍ مُتَكَاثِرٍ مِنْ هَرْتِ الشِّدْقِ وهوَ سَعَتُهُ 'ibâretiyle müsebbettir. Ve هَرِيتٌ [herît] İki sebîli bir olmuş hatuna denir; yukâlu: إِمْرَأَةٌ هَرِيتٌ أَيْ مُفْضَاةٌ Ve arslana denir. Ve kat’â ketm-i esrâr eylemeyen kimseye denir; yukâlu: رَجُلٌ هَرِيتٌ إِذَا كَانَ لاَ يَكْتُمُ سِرًّا Ve şol kimseye denir ki bed-zebân olup dâ’imâ kabîh ve nâ-sezâ söyler ola; yukâlu: رَجُلٌ هَرِيتٌ إِذَا كَانَ يَتَكَلَّمُ بِالْقَبِيحِ Şârih bu iki ma’nâyı müttehid i’tibâr eylemiştir, lâkin azher olan her biri müstakildir.