اَلْهَمَّامُ [el-hemmâm] (شَدَّادٌ [şeddâd] vezninde) Koğucuya ıtlâk olunur; yukâlu: رَجُلٌ هَمَّامٌ أَيْ نَمَّامٌ Ve هَمَّامٌ [Hemmâm] Esâmîdendir: Hemmâm b. el-hâris ve İbn Zeyd ve İbn Mâlik sahâbelerdir. Ve eyyâm-ı berdin üçüncü gününe ıtlâk olunur ki bürûdete tasmîm günü olacaktır; yukâlu: هَذَا يَوْمُ الْهَمَّامِ أَيِ الْيَوْمُ الثَّالِثُ مِنَ الْبَرْدِ Mütercim der ki هَمَّامٌ [hemmâm] 'azm ma’nâsına olan هَمٌّ [hemm] mâddesinden dahi فَعَّالٌ [fa’’âl] olur, ke-mâ fi’l-hadîsi: “أَصْدَقُ الْأَسْمَاءِ حَارِثٌ وَهَمَّامٌ” لِأَنَّهُ مَا مِنْ أَحَدٍ إِلَّا وَهُوَ يَهُمُّ بِأَمْرٍ