اَلْخَشَفُ [el-haşef] (fethateynle) İnsânın yâhûd devenin bütün gövdesi kaplayı uyuz olmak ma’nâsınadır; yukâlu: خَشِفَ الْبَعِيرُ خَشَفًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا عَمَّهُ الْجَرَبُ Ve خَشَفٌ [haşef] İri iri yağan kara denir. Ve gevşek buza denir, خَشِيفٌ [haşîf] gibi; yukâlu: ثَلْجٌ خَشَفٌ وَخَشِيفٌ أَيْ خَشِنٌ ve yukâlu: جَمَدٌ خَشَفٌ وَخَشِيفٌ أَيْ رِخْوٌ

a. That creaks or crackles under foot, as crisp snow or thin ice.

اَلْإِحْشَافُ [el-ihşâf] (hemzenin kesriyle) Hurmâ ağacının hurmâsı yaramaz olmak; yukâlu: أَحْشَفَتِ النَّخْلَةُ إِذَا صَارَ تَمْرُهَا حَشَفًا Ve حَشَفٌ [haşef] Soğulan memeye dahi derler.

اَلْخَشَفُ [el-haşef] (fethateynle) Bi-ma’nâhu. Ve bu takrîrden sâhib-i surâh’ın خَشَفٌ [haşef] “cunbîden ve der-yâften” dediği gayr-i münâsib olduğu zâhir olur, zîrâ ahsen bu makâmda savt-ı hafî ma’nâsınadır, 'ilm ve şu’ûr ma’nâsına değildir, nitekim kâmûs’ta ve sâ’ir kütüb-i lügatte tasrîh olunmuştur. Ve خَشَفَ الثَّلْجُ dahi derler, kar çok yağıp üzerinde yüründükte âvâzı zâhir olsa. Ve خَشَفٌ [haşef] Baş yarmağa dahi derler; yukâlu: خَشَفْتُ رَأْسَهُ بِالْحَجَرِ إِذَا فَضَخْتَهُ Ve فَضْخٌ [fadh] fâ’yla ve dâd ve hâ-i mu’cemeteyn ile baş yarmak ma’nâsınadır.