(a. s. c. : hamele) : 1) yüklü. 2) gebe. 3) hâiz. 4) sahip, mâlik. 5) taşıyan, götüren. 6) uhdesinde bir poliçe bulunan.

(a. s.) : adı kötüye çıkmış olan kimse.

sıf. ar. s: hâmile. [حمل haml’den if.] 1. Yüklü, yüklenmiş, üstünde bir yük bulunan. 2. Hâiz, üzerinde bulunan: üçüncü rütbeden bir kıta-i Osmânî nişânını hâmil bulunan. 3. Götüren, taşıyan, nakleden: hâmil-i arîza, hâmil-i varak-pâre. 4. Sâhib, mutasarrıf: tahvîlâtın hâmilleri. 5. Gebe: bu kadın hâmildir. hâmil kısrak. hk. 6. Uhdesinde bir poliçe bulunan. [Arabî kaidesince bu mana ile müennes olduğu hâlde yine müzekker gibi “ه” siz kullanılıyorsa da, lisânımızda “hâmile kadın” denilir.] ─ kimya ve târîh-i tabiî ıstılâhında yu. phore ve lâ. fére edatlarını tercüme ederek mürekkebât teşkil eder: hâmil-i eş‘ar = pilifére ve hâmil-i inâ’ técophore gibi.

a. (fem. خاملە) 1. Effaced, obliterated, no longer to be perceived, 2. Soft, low, scarcely audible. 3. (pl. خملە) Without reputation, unheard of, obscure.

اَلْحَامِلُ [el-hâmil] (mîm’in kesriyle) Yüklü 'avret.

اَلْخَامِلُ [el-hâmil] (mîm’in kesriyle) Şol sâkıt kimsedir ki onun şerefle iştihârı olmaya.