(a. s.) : adı kötüye çıkmış olan kimse.

sıf. ar. s: hâmile. [حمل haml’den if.] 1. Yüklü, yüklenmiş, üstünde bir yük bulunan. 2. Hâiz, üzerinde bulunan: üçüncü rütbeden bir kıta-i Osmânî nişânını hâmil bulunan. 3. Götüren, taşıyan, nakleden: hâmil-i arîza, hâmil-i varak-pâre. 4. Sâhib, mutasarrıf: tahvîlâtın hâmilleri. 5. Gebe: bu kadın hâmildir. hâmil kısrak. hk. 6. Uhdesinde bir poliçe bulunan. [Arabî kaidesince bu mana ile müennes olduğu hâlde yine müzekker gibi “ه” siz kullanılıyorsa da, lisânımızda “hâmile kadın” denilir.] ─ kimya ve târîh-i tabiî ıstılâhında yu. phore ve lâ. fére edatlarını tercüme ederek mürekkebât teşkil eder: hâmil-i eş‘ar = pilifére ve hâmil-i inâ’ técophore gibi.

a. & s. (fem. حاملە) 1. That bears, supports, carries. 2. حامل، حاملە Pregnant, big with young. 3. (A tree) in fruit. 4. Who undertakes, who takes upon himself. 5. Who lays, loads a thing upon another. 6. That predicates something of another thing.

a. (fem. خاملە) 1. Effaced, obliterated, no longer to be perceived, 2. Soft, low, scarcely audible. 3. (pl. خملە) Without reputation, unheard of, obscure.

اَلْحَامِلُ [el-hâmil] (mîm’in kesriyle) Yüklü 'avret.

اَلْخَامِلُ [el-hâmil] (mîm’in kesriyle) Şol sâkıt kimsedir ki onun şerefle iştihârı olmaya.