(a. s.) : aşağı düşüren, alçaltan. [Allah adlarındandıır],

sıf. ar. s: hâfiza. cm. hâfizîn, huffâz. [حفظ hıfz’dan if.] 1. Saklayan, koruyan, muhâfaza ve sıyânet eden: Hâfız-ı Mutlak, Cenâb-ı Hayru’l-hâfizîn: Hakk Teâlâ hazretleri. 2. Kur’ân-ı Kerîm’i hıfzedip ezberden okuyabilen: hâfız-ı Kur’ân, hâfız-ı kelâm.

اَلْحَفِيظُ [el-hafîz] (أَمِيرٌ [emîr] vezninde) ve اَلْحَافِظُ [el-hâfiz] Sıfatlardır; yukâlu: هُوَ حَفِيظٌ وَحَافِظٌ أَيْ حَارِسٌ Ve حَفِيظٌ [hafîz] Bir nesneye mü’ekkel olan kimseye ıtlâk olunur; yukâlu: هُوَ حَفِيظٌ عَلَيْهِ أَيْ مُؤَكَّلٌ Ve حَفِيظٌ [hafîz] Miskâl-i zerre arz ve semâda olan eşyâdan bir nesne hıfzından ba’îd ve gâ’ib olmayan Hazret-i hakk’ın esmâ-i hüsnâsındandır, te’âlâ şânuhu; nekûlu: “وَاللهُ حَفِيظٌ لاَ يَعْزُبُ عَنْهٌ شَيْءٌ فِي السَّمَوَاتِ وَلاَ فِي الْأَرْضِ” Ve حَافِظٌ [hâfiz]in cem’i حُفَّاظٌ [huffâz] gelir hâ’nın zammı ve fâ’nın teşdîdiyle ve حَفَظَةٌ [hafezat] gelir fetehâtla. Kezâlik حَافِظٌ [hâfiz] bir nesneye mü’ekkel ve nigeh-bân olan kimseye denir. Ve açık ve doğru yola ıtlâk olunur, sâlikini iştibâh ve inhirâftan hıfz eylediği için; yukâlu: طَرِيقٌ حَافِظٌ أَيْ بَيِّنٌ مُسْتَقِيمٌ

a. (fem. خافضە) 1. Who lowers. 2. Who abases, humbles or humiliates (said of God). 3. Who softens his voice. 4. (Ar. gram.) A governing word or particle that puts a noun in the genitive; also, a man who uses the genitive in a special case. 5. That lessens, diminishes. 6. Easy, tranquil, happy.