sıf. ar. s: hâfiza. cm. hâfizîn, huffâz. [حفظ hıfz’dan if.] 1. Saklayan, koruyan, muhâfaza ve sıyânet eden: Hâfız-ı Mutlak, Cenâb-ı Hayru’l-hâfizîn: Hakk Teâlâ hazretleri. 2. Kur’ân-ı Kerîm’i hıfzedip ezberden okuyabilen: hâfız-ı Kur’ân, hâfız-ı kelâm.

اَلْحَفِيظُ [el-hafîz] (أَمِيرٌ [emîr] vezninde) ve اَلْحَافِظُ [el-hâfiz] Sıfatlardır; yukâlu: هُوَ حَفِيظٌ وَحَافِظٌ أَيْ حَارِسٌ Ve حَفِيظٌ [hafîz] Bir nesneye mü’ekkel olan kimseye ıtlâk olunur; yukâlu: هُوَ حَفِيظٌ عَلَيْهِ أَيْ مُؤَكَّلٌ Ve حَفِيظٌ [hafîz] Miskâl-i zerre arz ve semâda olan eşyâdan bir nesne hıfzından ba’îd ve gâ’ib olmayan Hazret-i hakk’ın esmâ-i hüsnâsındandır, te’âlâ şânuhu; nekûlu: “وَاللهُ حَفِيظٌ لاَ يَعْزُبُ عَنْهٌ شَيْءٌ فِي السَّمَوَاتِ وَلاَ فِي الْأَرْضِ” Ve حَافِظٌ [hâfiz]in cem’i حُفَّاظٌ [huffâz] gelir hâ’nın zammı ve fâ’nın teşdîdiyle ve حَفَظَةٌ [hafezat] gelir fetehâtla. Kezâlik حَافِظٌ [hâfiz] bir nesneye mü’ekkel ve nigeh-bân olan kimseye denir. Ve açık ve doğru yola ıtlâk olunur, sâlikini iştibâh ve inhirâftan hıfz eylediği için; yukâlu: طَرِيقٌ حَافِظٌ أَيْ بَيِّنٌ مُسْتَقِيمٌ

a. & s. (fem. حافظە pl. حافظ, حفظە, حافظون) 1. That keeps, preserves, guards, defends; a guardian, a keeper, a protector, a custodian. 2. Who is mindful and observant of, who maintains inviolate. 3. One who is learning or has learnt and knows by heart the whole text of the Qur’an; also, one who commits to memory and remembers any thing.

a. (fem. خافضە) 1. Who lowers. 2. Who abases, humbles or humiliates (said of God). 3. Who softens his voice. 4. (Ar. gram.) A governing word or particle that puts a noun in the genitive; also, a man who uses the genitive in a special case. 5. That lessens, diminishes. 6. Easy, tranquil, happy.