iz. ar. 1. Hıçkırık. 2. Can çekişme, ihtizâr.

اَلْفُوَاقُ [el-fuvâk] (fâ’nın zammı ile) Göğüste yel peydâ olmak; yukâlu: فَاقَ الرَّجُلُ فُوَاقًا إِذَا شَخَصَتِ الرِّيحُ مِنْ صَدْرِهِ Ve فُوَاقٌ [fuvâk] Inçkırmağa dahi derler, hâlet-i nez’de 'ârız olur. Ve فُوَاقٌ [fuvâk] İki sağının mâ-beynine dahi derler. Ve feth-i fâ dahi lügattır. Zîrâ davarı evvelâ sağarlar, ba’dehu veledin salıverirler sütin koyuversin diye, ba’dehu cüz’î sâ’at geçmeden yine sağarlar; yukâlu: مَا أَقَامَ عِنْدَهُ إِلَّا فُوَاقًا أَيْ سَاعَةً قَلِيلَةً Ve fi’l-hadîsi: “اَلْعِبَادَةُ قَدْرُ فُوَاقِ نَاقَةٍ” Ve فُوَاقٌ [fuvâk] İfâkate ve râhata dahi derler. Kavluhu ta’âlâ: ﴿مَا لَهَا مِنْ فَوَاقٍ﴾ (ص، 15) أَيْ مِنْ نَظْرَةٍ وَرَاحَةٍ وَإِفَاقَةٍ