اَلْفَيْءُ el-fey’] (fâ’nın fethi ve yâ’nın sükûnuyla) Rücû’; yukâlu: فَاءَ يَفِيءُ فَيْئًا إِذَا رَجَعَ ve yukâlu: فُلَانٌ سَرِيعُ الْفَيْءِ مِنْ غَضَبِهِ Ve harâc ve ganîmet ma’nâsına da gelir. Ve mâ-ba’d-i zevâlde olan zılla dahi فَيْءٌ [fey’] derler. ظِلٌّ [zill]-i mezbûra فَيْءٌ [fey’] dedikleri bir cânibden bir cânibe rücû’ ettiğinden ötürü. Ba’zılar eyitti: ظِلٌّ [zill] odur ki şems onu nesh ede; فَيْءٌ [fey’] odur ki o şemsi nesh ede. Ve ba’zılar eyitti: Her nesne ki onun mekânında şems olup zâ’il ola, ona فَيْءٌ [fey’] derler ve ظِلٌّ [zill]derler. Ve her nesne ki onun mekânında şems olmaya ona ظِلٌّ [zill] derler فَيْءٌ [fey’] demezler. Ve فَيْءٌ [fey’]in cem’i اَلْأَفْيَاءُ [el-efyâ’] ve اَلْفُيُوءُ [el-fuyû’] gelir hemze’nin fethiyle evvelde ve fâ’nın zammıyla sânîde.