sıf. ar. s: fettâne. [fitne’den imb.] 1. Fitne ve fesat sâhibi, karıştırıcı, kurnaz. 2. Gönül alan, adamı meftûn eden, sihirbâzâne bir kuvvetle dûçâr-ı aşk ve alâka eden: bir dilber-i fettân: bir mahbûbe-i fettâne; çeşm-i fettân.

اَلْفَتَّانُ [el-fettân] (شَدَّادٌ [şeddâd] vezninde) ve اَلْفَاتِنُ [el-fâtin] Uğruya denir; yukâlu: رَجُلٌ فَتَّانٌ وَفَاتِنٌ أَيْ لِصٌّ Ve şeytâna denir. Ve فَتَّانٌ [fettân] Kuyumcuya denir, izâbe-i zeheb eylediği için; yukâlu: هُوَ فَتَّانٌ أَيْ صَائِغٌ

a. (fem. فتانە) 1. Who habitually tempts or strives to corrupt. 2. Satan. 3. An assayer. 4. A touchstone. 5. An examiner. 6. A temptation or tempting thing.

اَلْفَتَّانُ [el-fettân] (fâ’nın fethi ve tâ’nın teşdîdiyle) Kuyumcu, صَائِغٌ ma’nâsına. Ve فَتَّانٌ [fettân] Şeytân ma’nâsına dahi gelir. Ve fi’l-hadîsi: “اَلْمُؤْمِنُ أَخُو الْمُؤْمِنِ يَسَعُهُمَا الْمَاءُ وَالشَّجَرُ وَيَتَعَاوَنَانِ عَلَى الْفَتَّانِ” fâ’nın fethi ve zammı ile. Fethle olan rivâyete nazaran فَتَّانٌ [fettân] müfred olur ve zammla olana nazar cem’ olur, ya’nî şeyâtîne muhâlefette birbirine yardım ederler.