sıf. ar. s: ûlâ cm: evvelîn, evâ‘il [وأل ve’l ‘den itf.] 1. Birinci, ilk: bâb-ı evvel = birinci bâb; derece-i ûlâ = birinci derece; insanların evveli Hazreti Adem’dir. 2. Eski, geçmiş, kadîm: evvel zamanda; zamân-ı evvelde; evvelîn ve âhirîn = eskiler ve yeniler. 3. Tekaddüm eden, mukaddem: o benden evveldir ≡ i. Başlangıç, ibtidâ, baş: işin evveli, kelimenin evvelinde, kitabın evveli, beşinci karn-ı hicrînin evâ’ili, evâ’il-i ramazânda; onun evvel ve âhirini bilirim.

a. (fem. اولی , pl. اوائل) 1. First. 2. Former. 3. s. The first part, the beginning.

adv. First; before, earlier.