اَلْأَرُّ [el-err] (hemzenin fethi ve râ’nın teşdîdiyle) Davar sürmek ma’nâsınadır; yukâlu: أَرَّ الدَّابَّةَ أَرًّا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا سَاقَهَا Ve tard ve teb’îd eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: أَرَّ فُلاَنًا إِذَا طَرَدَهُ Ve cimâ’ eylemek ma’nâsınadır, “er gibi err eylemek” letâ’iftendir; yukâlu: أَرَّهَا إِذَا جَامَعَهَا Ve ishâl sebebiyle yürek sürüp çımkırmak ma’nâsınadır; yukâlu: أَرَّ السَّلْحَ إِذَا رَمَاهُ وَأَسْقَطَهُ Şârih der ki burada وَسُقُوطُهُ nüshaları muharreftir, savâb olan وَإِسْقَاطُهُ olmaktır. Ve أَرٌّ [err] Âteş yakmak ma’nâsınadır; yukâlu: أَرَّ النَّارَ إِذَا أَوْقَدَهَا Ve أَرٌّ [err] Şol çubuğa denir ki dikenli meşe ağacından koparılıp ve dikenleri izâle ve etrâfı mülâyim olunca kadar yere vurduktan sonra su ile ıslatıp üzerine tuz ekerler ve onu rahimi likâh kabûlünden kalan nâkanın rahimine idhâl ile devâ ederler ve ona إِرَارٌ [irâr] dahi denir hemzenin kesriyle. Ve أَرٌّ [err] kelimesi ma’nâ-yı mezbûrdan masdar olur; yukâlu: أَرَّ النَّاقَةَ أَرًّا إِذَا فَعَلَ بِهَا الْأَرَّ وَالْإِرَارَ