sıf. [اگمك eğmek fiilinden – ar. “عاريتى âriyetî’den olmamalı 1. Ödünç alınmış, kullananın kendi malı olmayan, müsteâr, âriyet: eğreti esvâb giymiş; eğerti almak = istiâre, eğerti vermek = iâre. 2. Yerli ve sâbit olmayan, muallak gibi duran: eğreti bir duvar. 3. İstenildiği vakit konulup çıkarılan, merbût olmayan: bu şamdanın tablası eğretidir. 4. Tabî‘i olmayan, sun‘î, sahte: eğreti göz, diş, saç. ≡ i. Muallak durma: binâyı eğretiye almak = ta‘mîr için altını hedm edip destekler üzerine durdurmak. ≡ h. Yerli olmayarak, muallak gibi: eğreti oturuyor.