اَلْجُمْعُ [el-cum’] (cîm’in zammıyla) Biriktirilmiş nesneye denir. Bu münâsebetle yumruğa جُمْعُ الْكَفِّ [cem’u’l-keff] ıtlâk olunur; yukâlu: ضَرَبَهُ بِجُمْعِ الْكَفِّ وَهُوَ حِينَ يَقْبِضُهَا Cem’i أَجْمَاعٌ [ecmâ’] gelir. Ve mektûm ve mestûr nesneye ıtlâk olunur; yukâlu: أَمْرُهُمْ بِجُمْعٍ أَيْ مَكْتُومٌ وَمَسْتُورٌ Ve bâkire kıza ıtlâk olunur; yukâlu: هِيَ مِنْ زَوْجِهَا بِجُمْعٍ أَيْ عَذْرَاءُ Ve hep ve cümle ma’nâsınadır; yukâlu: ذَهَبَ الشَّهْرُ بِجُمْعٍ أَيْ كُلُّهُ Bu ma’nâların mecmû’unda cîm’in kesriyle de câ’izdir. Ve جُمْعٌ [cem’] (cîm’in harekât-ı selâsıyla) Bikr kıza yâhûd gebe hatuna yâhûd hamli ağırlaşıp vakti çatmış olanına ıtlâk olunur; yukâlu: مَاتَتْ بِجُمْعٍ أَيْ عَذْرَاءَ أَوْ حَامِلاً أَوْ مُثْقَلَةً

اَلْجُمْعُ [el-cum’] (cîm’in zammı ve mîm’in sükûnuyla) Devşirilmiş el, yumruk ma’nâsına; yukâlu: ضَرَبْتُهُ بِجُمْعِ كَفِّي ve yukâlu: جَاءَ فُلَانٌ بِقَبْضَةٍ مِلْءَ جُمْعِهِ Ya’nî avucu dolu nesne getirdi; ve yukâlu: أَخَذْتُ فُلَانًا بِجُمْعِ ثِيَابِهِ Ya’nî giysisin avuçlamakla. Ve keyfiyyet-i hâl bilinmemeğe dahi derler; yukâlu: أَمْرُ بَنِي فُلَانٍ بِجُمْعٍ وَجِمْعٍ إِذَا كَانَ مَكْتُومًا لَمْ يَفْشُوهُ وَلَمْ يَعْلَمْ بِهِ أَحَدٌ Cîm’in zammı ve kesri dahi câ’izdir. Ve kızın bekâreti bâkî kalmağa dahi derler. Ve Henâ nâm 'avret ki 'Accâc’ın hatunu idi, hâkim-i vakte şekvâ edip eyitti: أَصْلَحَ اللهُ الْأَمِيرَ إِنِّي مِنْهُ بِجُمْعٍ أَيْ عَذْرَاءُ لَمْ يَقْتَضَّنِي Ve 'avret vefât edip hamli karnında kalmağa dahi derler. Ve bu isti’mâllerin ikisinde dahi cîm’in zammı ve kesri lügattır; yukâlu: مَاتَتْ فُلَانَةٌ بِجُمْعٍ وَجِمْعٍ إِذَا مَاتَتْ وَوَلَدُهَا فِي بَطْنِهَا