اَلْبُطْحُ [el-buth] (bâ’nın zammıyla) أَبْطَحُ [ebtah] lafzından cem’-i âherdir ki mü’ellif ona ta’rîz eylememiştir. Evsa’ olan nesnelere ıtlâk olunur; ve minhu’l-hadîsu: “كَانَتْ كِمَامُ الصَّحَابَةِ بُطْحًا” أَيْ لاَزِقَةً بِالرَّأْسِ غَيْرَ ذَاهِبَةٍ فِي الْهَوَاءِ [Ve] كِمَامٌ [kimâm] kâf’ın kesriyle, كُمَّةٌ [kummet]in cem’idir. Burada kalansüve ma’nâsına olmakla ashâb-ı kirâmın baş kisvetleri vâsi’ olduğundan başlarına tamâm giyilip yapışık olur idi, başlarından yukarı durmaz idi.