(a. i. c. : berekât) : 1) bolluk. 2) meymenet, saadet, mutluluk; Allah vegisi.

(Ar.) [Kadın] 1. Bolluk. 2. Meymenet, saadet, mutluluk, Allah vergisi.

Yağmur. (İskele * Bigadiç -Balıkesir.)

is. ar. cm. berekât. 1. Nimet, ihsân-ı ilâhî, mevhîbe-i sübhâniye. 2. Bolluk, feyz: bu sene zehâyirde çok bereket vardır. 3. Mübâreklik, meymenet, saâdet: filân zâtın sohbeti bereketiyle, duânızın bereketiyle. 4. Azı çok yerine geçecek sûrette takdîs-i ilâhîye mazhariyet: helâl kazanılmayan malda bereket yoktur.

Mü’ellifin Basâ’ir’de beyânına göre asl “ب،ر،ك”deve yere çökmek ma’nâsına mevzû’dur ki dizlerini ve sadrını yere koyup yerleşmekten ‘ibârettir. Bu ma’nâdan lüzûm ve sübût ma’nâsı i’tibâr olundu: بُرُوكُ دَابَّةٍ ve اِبْتِرَاكٌ فِي الْحَرْبِ ve بِرْكَةُ الْمَاءِ Ve bir şeye hayr-ı ilâhînin sübûtune بَرَكَةٌ [bereket] ıtlâkı ve ondan ziyâde nemâ’ ma’nâsı ve sa’âdet ma’nâsı münşa’ib olmuştur. İntehâ. Ve بَرَكَةٌ [bereket] Sa’âdet ma’nâsınadır; yukâlu: هُوَ أَهْلُ الْبَرَكَةِ أَيِ السَّعَادَةِ Ve بَرَكَةٌ [Bereket] Esâmîdendir: Bereket el-Mucâşi’ tâbi’îndendir.

اَلْبَرَكَةُ [el-bereket] (fetehâtla) Bir nesnenin artıp çoğalmasına denir; yukâlu: فِيهِ بَرَكَةٌ أَيْ نَمَاءٌ وَزِيَادَةٌ

اَلْبَرَكَةُ [el-bereket] (fethateynle) Nemâ ve ziyâde ma’nâsınadır.