(a. i. c. : ebdân) : gövde, vücut, cisim, ten.

iz. ar. cm. ebdân. 1. Gövde, cisim, ten: insanın, hayvanın bedeni. 2. Cismin kol ve bacak ve baş gibi ayrıca füru’larından başka kısm-ı merkezîsi, ağacın dal ve budaktan başka olan kısmı, kütük, gövde. 3. Kal’a bedeni, bâru. 4. Kendilik, nefis, zât, şahıs: köprünün masârıfını bedeninden verdi.

اَلْبَدَنُ [el-beden] (fethateynle) Baştan ve ellerden ve ayaklardan mâ-'adâ gövdeye denir, 'alâ-kavlin 'uzv ma’nâsınadır yâhûd zebh olunmuş devenin gövdesine mahsûstur ki sâ’irde mecâz olur; yukâlu: هُوَ ضَعِيفُ الْبَدَنِ وَهُوَ مِنَ الْجَسَدِ مَا سِوَى الرَّأْسِ وَالشَّوَى أَوِ الْعُضْوُ أَوْ خَاصٌّ بَأَعْضَاءِ الْجَزُورِ Ve بَدَنٌ [beden] Yaşlı pîr adama ıtlâk olunur; yukâlu: رَجُلٌ بَدَنٌ أَيْ مُسِنٌّ Ve kısa zırha ıtlâk olunur; yukâlu: جَاءَ وَعَلَيْهِ بَدَنٌ أَيْ دِرْعٌ قَصِيرَةٌ [Ve] بَدَنٌ [beden] lafzının cem’i أَبْدَانٌ [ebdân]dır. Ve koca dağ keçisi tekesine denir; bunun cem’i أَبْدُنٌ [ebdun] gelir, أَفْلُسٌ [eflus] vezninde. Ve بَدَنٌ [beden] Bir adamın haseb ve nesebine ıtlâk olunur; yukâlu: فُلَانٌ كَرِيمُ الْبَدَنِ أَيِ النَّسَبِ وَالْحَسَبِ

اَلْبَدَنُ [el-beden] (fethateynle) İnsânın cesedi. Kâlallâhu ta’âlâ: ﴿فَالْيَوْمَ نُنَجِّيكَ بِبَدَنِكَ﴾ (يونس، 92) قَالُوا بِجَسَدِكَ لَا رُوحَ فِيهِ قَالَ الْأَخْفَشُ وَأَمَّا قَوْلُ مَنْ قَالَ بِدِرْعِكَ فَلَيْسَ بِشَيْءٍ Ve دِرْعٌ [dir’] zırh ma’nâsınadır, 'alâ-mâ se-yecî’u. Bu zikr olunan Cevherî kelâmıdır. Ve ba’zı tefsîrde نُنَجِّي kelimesin نَجْوَى [necvâ]ya ilkâ etmekle tefsîr etmişler, süpürüntülük ma’nâsına, lâkin kur’ân-ı ‘azîmde sâ’ir mevâzi’de vâki’ olan نُنَجِّي cümle نَجَاةٌ [necât] ma’nâsınadır. Ve بَدَنٌ [beden] Müsinn ma’nâsına da gelir; yukâlu: رَجُلٌ بَدَنٌ أَيْ مُسِنٌّ وَوَعِلٌ بَدَنٌ مِثْلُه Ve وَعِلٌ [ve’il] 'ayn-ı mühmele ile yaban keçisidir. Ve بَدَنٌ [beden] Kısa zırha dahi derler.