اَلْبَدْوُ [el-bedv] (bâ’nın fethi ve dâl’ın sükûnuyla) ve اَلْبُدُوُّ [el-buduvv] (عُلُوٌّ [‘uluvv] vezninde) ve اَلْبَدَاءُ [el-bedâ’] (سَحَابٌ [sehâb] vezninde) ve اَلْبَدَاءَةُ [el-bedâ’et] (سَحَابَةٌ [sehâbet] vezninde) Nesne zâhir olmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَدَا الْأَمْرُ يَبْدُو بَدْوًا وَبُدُوًّا وَبَدَاءً وَبَدَاءَةً إِذَا ظَهَرَ Ve بَدْوٌ [bedv] (bâ’nın fethiyle) ve بَدَاءٌ [bedâ’] ve بَدَاءَةٌ [bedâ’et] Bir mâdde zımnında bir adamın zihninde bir re’y ve mülâhaza peydâ olmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَدَا لَهُ فِي الْأَمْرِ بَدْوًا وَبَدَاءً وَبَدَاءَةً أَيْ نَشَأَ لَهُ فِيهِ رَأْيٌ Ve بَدْوٌ [bedv] İsm olur, re’y ve endîşe ma’nâsınadır; cem’i بَدَوَاتٌ [bedevât] gelir fetehâtla; yukâlu: هُوَ ذُو بَدَوَاتٍ أَيْ آرَاءٍ Ve بَدْوٌ [bedv] بَدَاوَةٌ [bedâvet] ma’nâsınadır, ke-mâ se-yuzkeru. Ve sahrâya çıkmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَدَا الْقَوْمُ بَدْوًا إِذَا خَرَجُوا إِلَى الْبَادِيَةِ Burada kasr ile بَدًا nüshası galattır. Ve kazâ-yı hâcet eylemek ma’nâsına müsta’meldir; zîrâ hayme-nişîn tâ’ifesi evlerinden taşra sahraya çıkarlar; yukâlu: بَدَا الرَّجُلُ إِذَا أَنْجَى فَظَهَرَ نَجْوُهُ مِنْ دُبُرِهِ