(a. i.) : 1) çok sevinme. 2) kibirlenme. 3) haksızlık etme.

اَلْبَطَرُ [el-batar] (bâ’nın ve mîm’in fethiyle) İfrât üzere şâdumân olmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَطِرَ الرَّجُلُ بَطَرًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا نَشِطَ وَأَشِرَ Ve bir adamın ni’met ve mâlı pek firâvân olmakla tahammülüne bî-hazm ve bî-havsala olduğundan nâşî mest gibi medhûş ve hayrân olmak ma’nâsınadır ki nev-devletân ve mest-i mey-i ikbâl ü sâmân olanların şîvesidir; yukâlu: بَطِرَ الرَّجُلُ إِذَا حَارَ وَدُهِشَ مِنْ قِلَّةِ احْتِمَالِ النِّعْمَةِ Ve mâl ve ni’met ve ikbâlin vefret ve temâdîsi sebebiyle küfrân-ı ni’metle tugyân eylemek ma’nâsınadır. Bundan lisânımızda buturluk ile ta’bîr olunur ki 'Arabiyyeden me’hûzdur; yukâlu: بَطِرَ الرَّجُلُ إِذَا طَغَى بِالنِّعْمَةِ Râgıb Müfredât’ta دَهِشٌ يَعْتَرِي الْإِنْسَانَ مَعَ سُوءِ احْتِمَالِ النِّعْمَةِ وَقِلَّةِ الْقِيَامِ بِحَقِّهَا وَصَرْفِهَا إِلَى غَيْرِ وَجْهِهَا 'ibâretiyle tefsîr eylemiştir. Ve بَطَرٌ [batar] Bir nesne kerâhet ve istikbâha lâyık değil iken onu kerîh ve kabîh görmek ma’nâsınadır; yukâlu: بَطِرَ الشَّيْءَ إِذَا كَرِهَهُ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَسْتَحِقَّ الْكَرَاهَةَ Ve بَطَرُالْحَقِّ [bataru’l-hakk] Hak olan nesneden tekebbür ve tecebbür sebebiyle ibâ ve i’râz eylemekten 'ibârettir. Mü’ellif bununla işbu “اَلْكِبْرُ بَطَرُ الْحَقِّ” hadîsine telmîh eylemiştir. Kâle fi’n-Nihâye ve minhu’l-hadîsu: “اَلْكِبْرُ بَطَرُ الْحَقِّ” هُوَ أَنْ يَجْعَلَ مَا جَعَلَهُ اللهُ حَقًّا مِنْ تَوْحِيدِهِ وَعِبَادَتِهِ بَاطِلاً وَقِيلَ هُوَ أَنْ يَتَجَبَّرَ عِنْدَ الْحَقِّ فَلاَ يَرَاهُ حَقًّا وَقِيلَ هُوَ أَنْ يَتَكَبَّرَ عَنِ الْحَقِّ فَلاَ يَقْبِلَهُ Pes mü’ellif kavl-i sâlise zâhib olmuştur.