اَلْبَقْلُ [el-bakl] (bâ’nın fethi ve kâf’ın sükûnuyla) Zâhir ve 'ayân olmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَقَلَ الشَّيْءُ بَقْلًا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا ظَهَرَ Ve yerin yüzünde otlar bitmek ma’nâsınadır; yukâlu: بَقَلَتِ الْأَرْضُ إِذَا انْبَتَتْ Ve رِمْثٌ [rims] dedikleri ot yeşermek ma’nâsınadır; yukâlu: بَقَلَ الرِّمْثُ إِذَا اخْضَرَّ Ve tâze civânın sebze gibi hatt-ı ruhsârı belirmek ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: بَقَلَ وَجْهُ الْغُلَامِ إِذَا خَرَجَ شَعْرُهُ Ve davar için tâze çayır biriktirmek ma’nâsınadır; yukâlu: بَقَلَ لِبَعِيرِهِ إِذَا جَمَعَ لَهُ الْبَقْلَ Ve بَقْلٌ [bakl] Şol ota denir ki tohumdan biter ola ki onun beher sene yenileyecek aslı ve oyumu olmaya, üzerinde olan tohumu dâ’imâ dökülüp gelecek sene o tohumlardan yine nâbit ola; müfredi بَقْلَةٌ [baklet]tir; yukâlu: تَرعَى الْإِبِلُ الْبَقْلَ وَهُوَ مَا نَبَتَ فِي بَزْرِهِ لَا فِي أُرُومَةٍ ثَابِتَةٍ