اَلْبَضْعُ [el-bad’] (bâ’nın fethi ve dâd’ın sükûnuyla) Kesmek ma’nâsınadır; yukâlu: بَضَعَهُ بَضْعًا مِنَ الْبَابِ الثَّالِثِ إِذَا قَطَعَهُ Ve yarmak ma’nâsınadır; yukâlu: بَضَعَهُ إِذَا شَقَّهُ Ve eti tike tike pârelemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَضَعَ اللَّحْمَ إِذَا قَطَعَهُ Ve tezevvüc ma’nâsına müsta’meldir ki hatunun بُضْعٌ [bud’]una ya’nî fercine mâlik olur; yukâlu: بَضَعَ الْمَرْأَةَ إِذَا تَزَوَّجَهَا Ve cimâ’ eylemek ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: بَضَعَ الْمَرْأَةَ إِذَا جَامَعَهَا Ve bir nesneyi beyân eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: بَضَعَهُ بِالْكَلاَمِ إِذَا بَيَّنَهُ Ve mübeyyen olmak ma’nâsına lâzım olur; yukâlu: بَضَعَ الْكَلاَمُ إِذَا تَبَيَّنَ Ve göz yaşı kirpiklerin diplerinden akmayıp toplanıp durmak ma’nâsına müsta’meldir; yukâlu: بَضَعَ الدَّمْعُ إِذَا صَارَ فِي الشَّعْرِ وَلاَ يَفِيضُ Ve suya kanmak ma’nâsınadır, ke-mâ se-yuzkeru.

اَلْبَضْعُ [el-bad’] (bâ’nın fethi ve dâd’ın sükûnuyla) بَضْعَةٌ [bad’at]ın cem’i, pâreler ma’nâsına, تَمْرٌ [temr]le تَمْرَةٌ [temret] gibi. Ve ba’zılar eyitti: بَضْعَةٌ [bad’at]ın cem’i بِضَعٌ [bida’]dır, بَدْرَةٌ [bedret]in cem’i بِدَرٌ [bider] olduğu gibi. Ve بَضْعٌ [bad’] Kat’ ma’nâsına da gelir; tekûlu: بَضَعْتُ اللَّحْمَ بَضْعًا إِذَا قَطَعْتَهُ Ve yarmak ma’nâsına da gelir; tekûlu: بَضَعْتُ الْجُرْحَ إِذَا شَقَقْتَهُ Ve بَضْعٌ [bad’] Suya kanmağa dahi derler; tekûlu: بَضَعْتُ مِنَ الْمَاءِ بَضْعًا إِذَا رَوِيتَ Ve fi’l-meseli: “حَتَّى مَتَى تَكْرَعُ وَلَا تَبْضَعُ” Ya’nî “Niçeye değin ağızla içip kanmayasın.” Ve gâh olur ki بَضَعْتُ مِنْ فُلَانٍ derler kaçan ondan melâlet hâsıl kılsalar, pes bu teşbîhen olur, ya’nî kanmak ma’nâsına teşbîhen olur. Ve بَضْعٌ [bad’] Ter akmak ma’nâsına dahi gelir; yukâlu: جَبْهَتُهُ تَبْضَعُ أَيْ تَسِيلُ عَرَقًا