اَلْبُوحُ [el-bûh] (bâ’nın zammıyla) Asl ve bünyâd ma’nâsınadır; yukâlu: هُوَ كَرِيمُ الْبُوحِ أَيِ اْلأَصْلِ Ve âlet-i tenâsüle ve ferce denir. Ve nefs ve zât ma’nâsınadır; yukâlu: هُوَ كَرِيمُ الْبُوحِ أَيِ النَّفْسِ Ve cimâ’ ma’nâsınadır. Ve şûriş ve ihtilât ma’nâsınadır; yukâlu: هُمْ فِي بُوحٍ أَيِ اخْتِلاَطٍ Ve بُوحُ [bûh] Güneşin ismidir. Zuhûr ma’nâsındandır; yukâlu: “أَنْوَرُ مِنْ بُوح” أَيِ الشَّمْسِ Mü’ellif mücerreden 'ani’l-lâm ve بُوحُ اِسْمُ الشَّمْسِ 'ibâretiyle gayr-i munsarıf olarak resm eylemiştir ki 'alem ve mü’ennestir. Şârih der ki ba’zılar bunu yâ-yı tahtiyye ile olan يُوحُ [yûh]tan musahhaftır dediler, lâkin değildir. Bu dahi mahsûs ism-i şemstir, ke-mâ kâle fi’n-Nihâye: وَفِي الْحَدِيثِ “هَلْ طَلَعَتْ يُوحِ” يَعْنِي الشَّمْسُ بِالْيَاءِ التَّحْتِيَّةِ وَهُوَ مِنْ أَسْمَائِهَا كَبَرَاحِ وَهُمَا مَبْنِيَّانِ عَلَى الْكَسْرِ وَقَدْ يُقَالُ بِالْبَاءِ الْمُوَحَّدَةِ لِظُهُورِهَا