sıf. ar. s. bâkıye. [بقاء bekâ’’dan if.] 1. Dâimî, sermedî, fenâ bulmaz. dünya fânî âhiret bâkîdir. 2. Kalan, artan. [her ne kadar kalmak mefhûmunu muntazammın ise de, yine kalmak fiiliyle kullanılır:] hesapta bâkî kalan miktar; ezmine-i kadîmenin âsâr-ı bâkıyesi. ≡ i. Kalan miktar veya meblağ, alt taraf, mâ-ba’d: bâkıyesi ma’lûm olamadı. ≡ h. Artık, bundan başka, âhar: bâkî duâ.

sıf. ar. [بكاء bükâ’’dan if.] Ağlayan, giryân. n.

اَلْبَاكِي [el-bâkî] (شَاكِي [şâkî] vezninde) İsm-i fâ’ildir; cem’i بُكَاةٌ [bukât] gelir, قُضَاةٌ [kudât] gibi ve بُكِيٌّ [bukiyy] gelir bâ’nın zammı ve kâf’ın kesriyle ki aslı بُكُويٌ idi, سَاجِدٌ [sâcid] ve سُجُودٌ [sucûd] gibi.