اَلْعُلْقَةُ [el-'ulkat] ('ayn’ın zammıyla) Bu dahi davarın ağaç doruğundan yedikleri doruğa denir. Ve insânın kifâyet mikdârı ta’ayyüş edecek ma’îşetine denir; yukâlu: لَهُ عُلْقَةٌ وَهِيَ مَا يُتَبَلَّغُ بِهِ مِنَ الْعَيْشِ Ve şol ağaçlara denir ki yaprakları kış mevsimine kalmakla develer bahâr hulûlüne kadar onunla ta’ayyüş ederler. Ve kahvaltı ve sofralık ta’bîr olunan ta’âm-ı muhtasara denir; tekûlu: أَطْعَمَنَا عُلْقَةً أَيْ لُمْجَةً Ve cüz’îce nesneden kinâye olur; yukâlu: لَمْ يَبْقَ عِنْدَهُ عُلْقَةٌ أَيْ شَيْءٌ Ve bir nesneye astıkları askıya denir. Ve ilişiğe denir; tekûlu: لِي فِي هَذَا الْمَالِ عُلْقَةٌ أَيْ عَلاَقَةٌ