اَلْعَوْرَةُ [el-'avret] ('ayn’ın fethi ve vâv’ın sükûnuyla) Serhadlerde ve derbendlerde ve mahall-i muhârebelerde olan gediğe ıtlâk olunur ki cây-ı havf-nâk olur: وَقَرَأَ ابْنُ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُمَا وَجَمَاعَةٌ مِنَ الْقُرَّاءِ ﴿إِنَّ بُيُوتَنَا عَوْرَةٌ﴾ الآية ذَاتُ عَوْرَةٍ Ya’nî “Bizim hânelerimizde ricâlden hâlî olmakla sâriklerden havf olunacak mahaller ve gedikler vardır.” Ve عَوْرَةٌ ['avret] Pusulanacak yere ıtlâk olunur; مَكْمَنٌ [mekmen] ma’nâsına. Ve insânda setri vâcib olan a’zâya ıtlâk olunur ki ricâlde mâ-beyne’s-sürre ve’r-rükbedir, ud yeri ta’bîr olunur. Ve عَوْرَةٌ ['avret] Leyl ve nehârdan üç sâ’ate ıtlâk olunur ki her biri ‘avret yerinin küşâde olacak vaktidir. Biri salât-ı fecrden mukaddemce olan sâ’attir ki yataktan kalkıp gecelik libâsını nez’ eyleyecek hengâm olmakla bir kimse 'ale’l-gafle ser ve katına duhûl eylese ekserî mekşûfü’l-'avret olmakla emr-i mahzûra dûçâr olur. Ve birisi nısf-ı nehâr vaktidir ki kaylûle sâ’atidir. Ve birisi yatsı namâzından sonra vakttir ki soyunup yatacak hengâmdır.