اَلْعَطَاءُ [el-‘atâ’] (‘ayn’ın fethi ve elifin meddiyle) İsmdir, bahşiş ma’nâsına. Ve bunun aslı عَطَاوٌ dır, vâv’la zîrâ bu عَطَوْتُ dan me’hûzdur. Ve ‘Arab tâ’ifesi vâv’ı ve yâ’yı hemzeye kalb eder, kaçan eliften sonra vâki’ olsa, zîrâ hemze hareketi tahammülde vâv’dan ve yâ’dan akvâdır ve hem vâv ve yâ üzerine vakf etmeği sakîl görürler, رِدَاءٌ [ridâ’] gibi meselâ ki aslı رِدَايٌ dur, kaçan bunlara yâ-yı te’nîs ilhâk etseler ba’zılar mehmûz kılıp عَطَاءَةٌ ['atâ’et] ve رِدَاءَةٌ [ridâ’et] derler vâhidine nazaran ve ba’zılar عَطَاوَةٌ ['atâvet ve رِدَايَةٌ [ridâyet] der ki tesniyesinde عَطَاوَانِ ['atâvân] ve رِدَايَانِ [ridâyân] derler.