(f. b. i.) : 1) müz. Türk müziğinin en mâruf saz eseri forme’dur. Klâsik fasılda bu eserin yeri -eğer baş taksimi yapılmışsa-ilk öncedir. Peşrev, umumiyetle 4 hâne, nadiren 3, 5 çok nadiren 2 hâne olur. Her hâne “mülâzime” denilen kısımla son bulur ve bu kısım aynı nağmelerden yapılmıştır ve değişmez. [aslı : “pîş-rev” dır] . 2) güreşten önce pehlivanların ellerini birbirine ve dizlerine çarparak ve biraz sıçrıyarak yaptıkları oyun. 3) tar. binyüzcüler, yanî yalnız binyüz gezlik menzil atışlarına katılan kemankeşlerin kullandığı bir çeşit ok.

sıf. fa. [پيش pîş = ön – رفتن reften = gitmek] Önden giden. bkz. پشرو peşrev.