اَلْوَهْنُ [el-vehn] (vâv’ın fethi ve hâ’nın sükûnuyla ve fethiyle) Bir adam kâr ve 'amelde gevşek ve süst ve za’îf olmak ma’nâsınadır; ism olarak dahi isti’mâl olunur; yukâlu: وَهَنَ الرَّجُلُ كَوَعَدَ وَوَهِنَ كَوَرِثَ وَوَهُنَ كَكَرُمَ وَهْنًا إِذَا ضَعُفَ فِي الْعَمَلِ وَيُقَالُ فِيهِ وَهْنٌ أَيْ ضَعْفٌ فِي الْعَمَلِ Ve za’îf eylemek ma’nâsına müte’addî olur; yukâlu: وَهَنَهُ إِذَا أَضْعَفَهُ Ve وَهْنٌ [vehn] Gövdesi kalın kısa adama denir; yukâlu: رَجُلٌ وَهْنٌ أَيْ قَصِيرٌ غَلِيظٌ Ve gece yarısı mikdârına yâhûd gece yarısından bir sâ’at sonraca vakte denir, niteki مَوْهِنٌ [mevhin] dahi bu ma’nâyadır, مَجْلِسٌ [meclis] vezninde; yukâlu: مَضَى وَهْنٌ وَمَوْهِنٌ مِنَ اللَّيْلِ أَيْ نَحْوٌ مِنْ نِصْفِ اللَّيْلِ أَوْ بَعْدَ سَاعَةٍ مِنْهُ Ve وَهْنٌ [vehn] Vakt-i mezbûra girmek ma’nâsınadır; yukâlu: وَهَنَ الرَّجُلُ إِذَا دَخَلَ فِي سَاعَةِ الْوَهْنِ