(“ku” uzun okunur, a. i.) : 1) durma, duruş, (bkz. : tevakkuf). 2) bir halde, olduğu gibi kalma, ilerileyip veya gerilememe. 3) anlama, bilme, öğrenme, haberli olma, bilgi. Ehl-i vukuf : "bilirkişi. Erbâb-ı vukuf : bir şey hakkında mükemmel bilgisi olanlar, bilirkişiler. Kesb-i vukuf : haberi olma, öğrenme. Sinn-i vukuf : olgunluk haddi.

iz. ar. 1. Durma, duruş, hareketten kalma, tevakkuf. 2. Bir halde bulunma, terakkî ve tedennî etmeyip bir halde kalma: hastalığı vukûf hâlindedir. [bu iki mana ile lisânımızda “توقف tevakkuf” daha müsta’meldir.] 3. Vâkıf ve muttali’ olma, anlama, haberdâr olma, ıttılâ’: bu işe vukûfum yoktur: kesb-i vukûf etmek.

اَلْوُقُوفُ [el-vukûf] (قُعُودٌ [ku’ûd] vezninde) Eğlenip ayakta durmak ma’nâsınadır; yukâlu: وَقَفَ الرَّجُلُ يَقِفُ وُقُوفًا إِذَا دَامَ قَائِمًا

vn. & s. 1. A stopping and coming to a stand-still; a stop, halt. 2. An acquiring or possessing knowledge, or information of a thing; cognizance, knowledge, information.

اَلْوُقُوفُ [el-vukûf] (zammeteynle) Davar durmak; yukâlu: وَقَفَتِ الدَّابَّةُ تَقِفُ وُقُوفًا وَيُقَالُ وَقَفْتُهَا أنا يَتَعَدَّى وَلَا يَتَعَدَّى

(وُ) [ ع. ] (اِمص.)
۱- ایستادگی، ایست.
۲- آگاهی، بصیرت.