(a. i.) : yıkma, harâbetme.

iz. ar. Yıkma, bir binâyı düşürme, tahrîb: müşrif-i harâb olan ebniyeyi hükümet hedm ettirir.

اَلْهَدَمُ [el-hedem] (fethateynle) Bir arzın adıdır. Ve kuyunun etrâfından yıkılıp kuyu içre düşmüş taşlara ve topraklara denir. Ve هَدَمٌ [hedem] ve هَدَمَةٌ [hedemet] (fetehâtla) Masdar olurlar, nâka pek kösnümek ma’nâsına, şöyle ki hemân bî-muhâba buğurun önüne çöker ola; yukâlu: هَدِمَتِ النَّاقَةُ هَدَمًا وَهَدَمَةً مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا اشْتَدَّتْ ضَبَعَتُهَا

اَلْهَضِيمُ [el-hedîm] (أَمِيرٌ [emîr] vezninde) Mâlı magsûb olan mazlûma denir. Ve هَضِيمٌ [hedîm] Şol hatuna denir ki karnı düz ve böğürleri latîf ve yanlarının etleri azca olmakla nihâl-i serv-i sehî gibi ola ve ona sülün karınlı ta’bîr olunur. Ve öylesi karına da vasf olur; yukâlu: إِمْرَأَةٌ هَضِيمٌ أَيْ أَخْمَصُ الْبَطْنِ وَلَطِيفُ الْكَشْحِ وَأَقَلُّ انْجِفَارِ الْجَنْبَيْنِ ve yukâlu: بَطْنٌ هَضِيمٌ أَيْ أَخْمَصُ Ve şol açılmadık hurmâ çiçeğine denir ki henüz kapçığı içre olup gonca gibi birbiri içinde girişmiş ola; ve minhu kavluhu ta’âlâ: ﴿وَنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ﴾ أَيْ مُنْهَضِمٌ مُنْضَمٌّ فِي جَوْفِ الْجُفِّ Ve kamıştan olan nây ve düdük makûlesine denir, مَهْضُومَةٌ [mehdûmet] dahi derler, ke-mâ se-yuzkeru.

vn. & s. A pulling or knocking down, demolishing.

اَلْهَدَمُ [el-hedem] (fethateynle) Şol taşlardır ki kuyunun bir cânibinde yıkılıp içine düşer. Ve هَدَمٌ [hedem] Heder ma’nâsına da gelir; yukâlu: دِمَاؤُهُمْ بَيْنَهُمْ هَدَمٌ أَيْ هَدَرٌ Ve هَدْمٌ [hedm] dahi derler dâl’ın sükûnuyla, ya’nî onların kanları için diyet lâzım değildir.

اَلْهَدْمُ [el-hedm] (hâ’nın fethi ve dâl’ın kesriyle) Yıkılmak.

اَلْهِدْمُ [el-hidm] (hâ’nın kesri ve dâl’ın sükûnuyla) Eski bez ki çürümüş ola, sevb-i bâlî ma’nâsına.