اَلنِّقَالُ [en-nikâl] (nûn’un kesriyle) Cem’i, eski iç edikler ma’nâsına.

(نَ قّ) [ ع. ] (ص.) افسانه گو، قصه خوان.

a. 1. (A horse) that picks up his feet quickly as he goes. 2. A professional carrier. 3. A professional transcriber; a copyist. 4. A habitual story-teller, anecdotist.

vn. & s. 1. A horse’s going a short, quick pace. 2. A mutually telling stories.

s. pl. of نقلە, q. v.

اَلنِّقَالُ [en-nikâl] (كِتَابٌ [kitâb] vezninde) Yassı ve kısa temrenlere denir; müfredi نَقْلَةٌ [naklet]tir, تَمْرَةٌ [temret] vezninde. Ve نِقَالٌ [nikâl] Deve kısmı ibtidâ suyu ve sâniyâ içecek suyu bir kimsenin sevki olmayarak kendi başlarına içmeğe denir; yukâlu: شَرِبَتِ الْإِبِلُ نِقَالًا وَهُوَ أَنْ تَشْرَبَ عَلَلًا وَنَهَلًا بِنَفْسِهَا مِنْ غَيْرِ أَحَدٍ

اَلْمِنْقَالُ [el-minkâl] (مِحْرَابٌ [mihrâb] vezninde) ve اَلنَّقَّالُ [en-nakkâl] (شَدَّادٌ [şeddâd] vezninde) ve اَلْمُنَاقِلُ [el-munâkil] (مُقَاتِلٌ [mukâtil] vezninde) Ayaklarını bastığı yerden çabuk alıp atan ata denir; yukâlu: فَرَسٌ مِنْقَالٌ وَنَقَّالٌ وَمُنَاقِلٌ أَيْ سَرِيعُ نَقْلِ الْقَوَائِمِ

(“ka” uzun okunur, a. s. nakl’den) : nakledici, hikayeci, masalcı.

اَلْمُنَاقَلَةُ [el-munâkalet] (مُفَاعَلَةٌ [mufâ’alet] vezninde) ve اَلنِّقَالُ [en-nikâl] (قِتَالٌ [kitâl] vezninde) At nakıllayarak yürümek, 'alâ-kavlin ling ile eşkin beyninde yürümek ma’nâsınadır; yukâlu: نَاقَلَ الْفَرَسُ مُنَاقَلَةً وَنِقَالًا إِذَا أَسْرَعَ نَقْلَ الْقَوَائِمِ أَوْ سَارَ بَيْنَ الْعَدْوِ وَالْخَبَبِ Ve hem-demler bi’l-münâvebe lakırdı eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: نَاقَلَهُ الْحَدِيثَ إِذَا حَدَّثَ كُلُّ وَاحِدٍ إِلَى الْآخَرِ

a. pl. of نقل, q. v.